W pierwszym zetknięciu z krasnoludami w Hobbicie czytelnik napotyka obraz, który zdaje się wyrastać z tradycji lekkiej baśni: postacie nieco komiczne, hałaśliwe, skłonne do śpiewu i biesiady. Drużyna Thorina Dębowej Tarczy wpisuje się w tę konwencję, przywołując skojarzenia z folklorystycznymi wyobrażeniami „małych ludzi”. Jednak w miarę pogłębiania się tolkienowskiego legendarium, zwłaszcza w Silmarillionie, obraz ten ulega radykalnej przemianie. Krasnoludy stają się rasą mroczniejszą, bardziej tragiczną i głęboko zakorzenioną w mitologii północy. Esej ten podejmuje próbę ukazania tej przemiany jako świadomego procesu mitotwórczego, w którym Tolkien redefiniuje znaczenie i miejsce krasnoludów w literaturze.
Zobacz też: Arwena, miłość i motyw śmierci w „Władcy Pierścieni”
© Anna Eldameldor Mokos | Tolkien Studies Academy
