Twórczość J. R. R. Tolkiena od dawna postrzegana jest jako synteza wielkich tradycji mitologicznych Europy. Choć struktura panteonu przedstawionego w Silmarilionie a zwłaszcza w części Valaquenta zdradza wyraźne inspiracje światem grecko-rzymskim, to głębsza warstwa duchowa i egzystencjalna tej mitologii jest zakorzeniona w znacznie mroczniejszym i bardziej fatalistycznym imaginarium północy. Mitologia nordycka, z jej surowością, nieuchronnością losu i wizją ostatecznego kataklizmu, stanowi istotny klucz do zrozumienia charakteru Valarów i Maiarów oraz całej dramaturgii świata Ardy. W niniejszym eseju spróbujemy uchwycić to napięcie między południową harmonią a północnym przeznaczeniem, które nadaje mitologii Tolkiena jej niepowtarzalną głębię.
Zobacz też: Oko Saurona i archetyp Złego Oka: między mitologią a teologią
© Anna Mokos | Tolkien Studies Academy
